jump to navigation

ស្រលាញ់​គ្រឿង​សង្ហារឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ពី​ពេល​ណា​មក សៅរ៍ 4 តុលា 2014

Posted by រដ្ឋ in រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ, Lifestyle.
4 comments

កកន៖ ជា​ជិវិត​គូ យើង​ត្រូវ​ឧស្សាហ៍​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ក្នុង​១​ឆ្នាំ​ៗ តើ​យើង​បាន​ចំណាយ​លើ​អ្វី​ខ្លះ ហើយ​បាន​អ្វី​ចូល​មក​វិញ​ខ្លះ ។ ខាង​ក្រោម​នេះ ជា​ជីវិត​ពិត​របស់​ខ្ញុំ…

តាំង​ពី​មក​រស់នៅ​ជុំ​គ្រួសារ​ប្រពន្ធ​កូនមក (កំពង់ធំ) ខ្ញុំ​ចេះ​ស្រលាញ់​របស់​មាន​តម្លៃ​ច្រើន​យ៉ាង ​ពិសេសគ្រឿង​សង្ហារឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ ។ គ្រឿង​សង្ហារឹមបែប​នេះ យើងអាច​​ទុក​បាន​យូរ ហើយ​មាន​តម្លៃ​លើក​កំពស់​សម្រស់​គេហដ្ឋាន​យ៉ាង​ស្អាត​ផង​ដែរ មិន​ដូច​គ្រឿង​តុបតែង​ការិយាល័យ​ដែល​ធ្វើ​ពី​កុងផ្លាកេ ឬ​ធ្វើ​ពី​ឈើ​កិន នោះ​ទេ វា​ថោក​និង​ទុក​មិន​បាន​យូរ​​ទេ ។ របស់​ទាំង​នោះ វា​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​តុ ទូ កៅអី សាឡុង…។ល។ នោះ​ឯង ។

តាំង​ពី​រៀប​ការ​មក (ខែ​មករា២០១២) ខ្ញុំ​និង​ប្រពន្ធ​បាន​សន្សំ​លុយ​ទិញ​បាន​ទូ​តាំង​មួយ ជា​របស់​ទ្រព្យ​ដំបូង​ដែល​យើង​ព្រួត​ដៃ​គ្នាទិញ វា​មាន​តម្លៃ​ត្រឹម ២លាន​៨០​ម៉ឺន​រៀល​ប៉ុណ្ណោះ ។ កាល​នោះ បើ​មិន​តាម​ប្រពន្ធ​បង្ខំ​ឲ្យ​ទិញ ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជា​ចាយ​លុយ​មិន​ដឹង​មុខ អស់​គ្មាន​សល់ គឺ​មិន​ទាន់​ចេះ​ស្រលាញ់​របស់​អី​ចឹងៗ​វ៉ិន​ទេ ។

598869_350366715036279_1986064776_n

ពេល​ធ្វើ​រួច​មិន​ទាន់​ដាក់​កញ្ចក់

មែន​ទែន​ទៅ យើង​ពុំ​ទាន់មាន​ផ្ទះ​ជា​របស់​ខ្លួន​ឯង​នៅ​ឡើយ​ទេ ។ សព្វ​ថ្ងៃ​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ជា​មួយ​ម្ដាយ​ក្មេក​នៅ​ឡើយ ។ គំនិត​ខ្ញុំ ចង់​ថា​យើង​គ្រាន់​តែ​ឆ្លៀត​ទិញ​របស់​របរ​ទុក​ឲ្យ​ហើយ ទម្រាំ​មាន​ផ្ទះ​ថ្ម ផ្ទះ​ល្វែង​ដូច​គេ យើង​មាន​សម្បុក​សម្បត្តិ​រួច​ស្រេច ។ យើង​ពីរ​នាក់​មាន​ប្រាក់​ខែមិន​ច្រើន​ទេ តែ​គ្រាន់​តែ​ចាយ​ខ្លះ សន្សំ​ខ្លះ ដើម្បី​ឆ្លៀត​ទិញ​របស់​ប្រើ​ប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ ។

ក្រៅ​ពី​នោះ​មក យើង​ពុំ​ទាន់​ដែល​បាន​ទិញ​អ្វី​ចូល​ផ្ទះ​ទៀត​ទេ ក្រៅ​តែ​ពីឡាន​១​គ្រឿង តម្លៃ​ជិត ៤០​លាន​រៀល (ទិញ​ខែ​វិច្ឆិកា​២០១៣) ជិត​បាន​១​ឆ្នាំ​ហើយ ។ ហើយ​គម្រោង​បន្ទាប់​របស់​ខ្ញុំ​នោះ​គឺ សាឡុង​ឈើ​មាន​ក្បាច់​ភ្ញី ដែល​មាន​តម្លៃ​ដល់​ទៅ ៦​លាន​៨០​ម៉ឺន​រៀល តែ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​សន្សំ​លុយ​បាន​ទេ បើ​ពឹង​តែ​លុយ​តុង​ទីន​១ក្បាល​បាន​តែ ជាង​៣លាន​រៀល​ហ្នឹង ស្រួល​មិន​ស្រួល ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ជំពាក់​លុយ​ធនាគារ ព្រោះ​តែ​ចង់​បាន​របស់​នោះ ។

7447_517044311701851_78661041_n - Copy

សាឡុង​នេះ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន

1048345_517424944997121_1663677834_oចំណែក​ទូ​សម្អាង​នេះ ក៏​ចង់​ទិញ​ឲ្យ​ប្រពន្ធ​១​ដែរ តម្លៃ​វា​តែ ជាង​២​លាន​រៀល​តាម​ស្មាន

ក្ដី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ​ ចន្ទ 29 កញ្ញា 2014

Posted by រដ្ឋ in រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ, Lifestyle.
3 comments

ខ្ញុំ​តែង​ស្រមៃ​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​កូន​ខ្ទម​មួយ​សម្រាប់​អង្គុយ​លេងជុំ​គ្រួសារ​ពេល​ទំនេរ ពេល​លំហែ​ ជួប​ជុំ​ភ្ញៀវ​មក​លេង​ផ្ទះ បង​ប្អូន​ជាដើម ។ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​ វា​មាន​សារ​ប្រយោជន៍​ជាច្រើន សំខាន់​គឺ​ទីតាំង​សម្រាប់​ធ្វើ​ខ្ទម​នេះ និង​អាស្រ័យ​មាន​ដី​មាន​ធ្លា​ទំនេរ​ ។

Photo-0012គម្រូ​ខ្ទម​ស្បូវ​ថត​ពី​ផ្ទះ​គេ មាន​ផ្កា​អ័រគីដេ​លំអ​ផង

Photo-0017ដំបូល​ប្រក់​ស្បូវ មិន​ក្ដៅ​ដូច​ស័ង្កសី​ទេ ថែម​កង្ហា​តូច​មួយ ល្មម​អ្នក​ផឹក​ស៊ី​ខាង​ក្រោម​​ស្រួល​ខ្លួន កិកិ

បើ​ដូច​ក្នុង​រូប វា​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​នៅ​ឡើយទេ គឺ​យើង​នៅ​ខ្វះ​ផើង​ផ្កា​ធំ​ៗ មាន​ដូង​តាំង​ និង​ផ្កា​តាម​ចំណូល​ចិត្ត​មួយ​ចំនួន ។ ខ្ទម​បែប​នេះ គួរ​កុំ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​បាយ​ពេក ។ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​វា​នៅ​ជិត​នឹងសួន​បន្លែ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ជី​បន្លែ​ច្រើន​មុខ ល្មម​តែ​យើង​អាច​ប្រើ​ការ​បាន​ភ្លាម​ៗមិន​បាច់​ឡើង​ផ្សារ។

ដំណើរ​ទៅ​កាន់ផ្ទះ​យាយ​តា នៅ​បន្ទាយ​មាន​ជ័យ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី សុក្រ 18 មេសា 2014

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ត្រា​ខ្លី, Lifestyle.
6 comments
  • គិត​ថា​ជា​គុណ​បុណ្យ ធ្វើ​ឲ្យ​ជួប​តែ​មនុស្ស​ល្អ

យើង​ចេញ​ដំណើរ​នៅ​ព្រឹក​ម៉ោង​ប្រហែល ៨ ហើយ​ទៅ​ដល់​សៀមរាប​ខ្ទង់​ម៉ោង ១២​ថ្ងៃ​ត្រង់ ។ យើង​បាន​ឈប់​សម្រាក​ដើម្បី​រក​ទទួល​ទាន​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​នៅ​អាហារដ្ឋាន​មួយ​កន្លែង​ក្នុង​ក្រុង​សៀមរាប (គឺ​កន្លែង​ចាស់​ដែល​យើង​ធ្លាប់​មក​ម្ដង កាល​យក​អា​អូន​មក​ពិនិត្យ​ភ្នែក​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យកុមារ​អង្គរ) ហើយ​យើង​បាន​ភ្ងូត​ទឹក​ឲ្យ​កូន​យុត្ត​ផង​ដែរ ។ ញ៉ាំ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​រួច យើង​ក៏​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត ដោយ​ភ្លេច​របស់​ម្យ៉ាង​នៅ​នឹង​ចង្កេះ​ខោ​អា​អូន​ពេល​យើង​ស្រាត​ងូត​ទឹក មិនដឹង​ជ្រុះ​ពេល​ណា ហើយ​យើង​សុទ្ធ​តែ​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​ចាប់​អារម្មណ៍​ពេល​រៀប​ចេញ​ដំណើរ​សោះ ។ នោះ គឺ​ស្លឹក​ឈើ​ដែល​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ កាច់​សៀត​នឹង​ខោ​កូន​យុត្ត គឺតំណាង​អ្នក​ថែ​រក្សា​កូន​ស្ងួន​មិន​ឲ្យ​យំ​ស្រែក ឬ​ធ្វើ​រឿង​រំខាន​ដល់​ប៉ា​ម៉ាក់ និង​លោ​កតា ឬ​មួយ​ទៀត​ អាច​និយាយ​ថា ការពារ​ពី​ខ្មោច​ព្រាយ​បិសាច​ដែល​តាម​យាយី​ក្មេក​តូច​ៗ (ត្រង់​នេះ អំពី​រឿង​ស្លឹក​ឈើ ខ្ញុំ​មិន​សូវច្បាស់​ទេ​ នឹង​អធិប្បាយ​ពេល​ក្រោយ)

ខ្ញុំ​តែង​តែ​ដក់​ជាប់​រឿង​អបិយជំនឿ​ដែល​កើត​ចំពោះ​កូន​យុត្ត ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ចេញ​រឿង​មួយ​…

ប្រហែល​ជា​បាន២ ឬ​៣​គី​ឡូម៉ែត្រផុត​ក្រុង កូន​យុត្ត​ចាប់​ផ្ដើម​រសាប់​រសល់ រក​រឿង និង​យំ​ជា​ខ្លាំង ដែល​ធម្មតា​យើង​គិត​ថា កូន​ប្រាកដ​ជា​ក្ដៅ​ស្អុះ ឬ​មក​ពី​ម៉ាស៊ីន​​ត្រជាក់ ឬ​មក​ពី​អាអូន​ឃ្លានបបរ​ ព្រោះ​ទើប​បៅ​ទឹកដោះ​គោ​រួច​មួយ​សន្ទុះ​មុន​នេះ​សោះ ។ ភាព​មិន​ស្រួល​ខ្លួន​របស់​កូន ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ឈប់​ឡាន​នៅ​មុខ​កន្លែង​លក់​សាំង​របស់​មីង​ម្នាក់ ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ មើល​កូន និង​បញ្ចុក​បបរ ខណៈ​អាអូន​មិន​ព្រម​បាត់​យំ​សោះ ។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​វិញ គឺ​គិត​តែ​ពី​សួរ​រក​ស្លឹក​ឈើ តែ​គ្រប់​គ្នា​គ្មាន​បាន​យក​មក​ទេ ជ្រុះ​បាត់​ហើយ ។ ដោយ​គ្មាន​ហេតុ​ផល​សមរម្យ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ប្រាកដ​ជា​មក​ពី​យើង​ភ្លេច​ស្លឹក​ឈើ​នោះ​ហើយ ។ សម្រួល​ឥរិយាបទ​មួយ​សន្ទុះ កូន​អន់​យំ ញ៉ាំ​បបរ​កិន​ដែល​លោកយាយ​ត្រៀម​ទុក​ឲ្យ ​បាន​ប៉ុន្មានម៉ាត់ ។

អ្វី​ដែល​យើង​កត់​សម្គាល់​នោះ គឺ​អ្នក​មីង​នោះ​បាន​ជួយ​យក​កង្ហា​ដាក់​ឲ្យ​ត្រជាក់ដ្បិត​ថ្ងៃ​ក្ដៅ​ខ្លាំង​ណាស់ ផ្ដល់​ទឹក​ជ្រលក់​កន្សែងជាដើម ។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ប្រហែល​គេ​គ្មាន​ចិត្ត​ចង់​ឲ្យ​យើង​រំខាន​ការ​រកស៊ី​របស់​គេ​ទេ តែការ​គិត​បែរ​ជា​ផ្ទុយ​ស្រឡះ ។ កន្លះ​ម៉ោង​ក្រោយ អា​អូន​បាន​ធូរ​បន្តិច យើង​រៀបចំ​លា​អ្នក​មីង​ចិត្ត​ល្អ ហើយ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ប្រពន្ធ​ឲ្យ​កាច់​ស្លឹក​ឈើ​ថ្មី​ដាក់​ក្នុង​​ហោប៉ៅ​កូន​ផង ហើយ​សុំ​ពរ​ពី​មីង​នោះ​ផង មិន​ចឹង​យើង​គ្មាន​ក្ដី​សុខ​ទេ ចាំ​ដល់​ផ្ទះ​សុខ​សប្បាយ​យើង​ធ្វើ​សំណែន​បន្តិច​ជូន​គេ​ទៅ​វា​រួច​ហើយ ដ្បិត​គេ​នឹង​ជួយ​ថែ​រក្សា​កូន​យើង ណា​មួយ​យើង​បាន​ជ្រុល​បោះ​បង់​អ្នក​ជូន​ដំណើរ​ចាស់​តាម​ផ្លូវបាត់​ទៅ​ហើយ យើង​សុំ​ទោស​គេ​ព្រម​គ្នា ។

យើង​លា​អ្នក​មីង និង​បន្ត​ដំណើរ​យ៉ាង​សុខ​សប្បាយ អា​អូន​ក៏​មិន​សូវ​រក​រឿង​ខ្លាំង​ដូច​មុន ។ យើង​បាន​ទៅ​ដល់​ស្វាយ​ស៊ី​សុផុន ម៉ោង​៣​រសៀល តាម​ការ​គ្រោង​ទុក​របស់​ខ្ញុំ ។ ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ម៉ែ គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ រវល់​ព្រោះ​ម៉ែ​កំពុង​រៀប​ចំ​ផ្ទះ​ថ្មី និង​ត្រៀម​របស់​របរ​សម្រាប់​ពិធី​សូត្រមន្ត​ និង​រណ្ដាប់​សែន​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី​ផង ។ ទោះ​យ៉ាង​ណា យើង​នៅ​តែ​សប្បាយ​រីករាយ ពិសេស​គឺ​ខ្ញុំ ព្រោះ​ខាន​មក​លេង​ផ្ទះម៉ែ​ពុក​យូរ​ក្រែល​ហើយ តាំង​ពី​មាន​កូន​មក ។

ល្ងាច​ឡើង ពេល​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​យើង​ជួប​ជុំ​បង​ប្អូន ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​នូវ​អ្វី​ដូច​បាន​និយាយ​ពី​ថ្ងៃ ។ កូន​យុត្ត មិន​គេង​សោះ ព្រោះ​ណា​មួយ​ប្លែក​កន្លែង ណា​មួយ​មនុស្ស​អ៊ូអរ សំឡេង​រញ៉េរញ៉ៃ មិន​ដូច​ផ្ទះ​យាយតា​នៅ​កំពង់ថ្ម​ទេ សមាជិក​តិច​ស្ងាត់​ជ្រងំ ។ សំណែន​នោះ ក៏​រលត់​ធូប​អស់ សំឡេង​បង​ប្អូន​សាច់​ញាតិ​ក៏​ចុះ​ថមថយ កូន​យុត្ត​គេង​លក់​យ៉ាង​ស្រួល ខ្ញុំ​និង​ប្រពន្ធ​ក៏​អស់​កង្វល់​មួយ​អន្លើ​ដែរ ។

————-

នៅ​មាន​ត