jump to navigation

ឆ្លង​ឆ្នាំ​នៅ​ឯណា? សៅរ៍ 30 ធ្នូ 2017

Posted by រដ្ឋ in ពីនេះ​ពីនោះ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
add a comment

[ផ្សាយ​ម្ដងទៀត]

កាន់​តែ​កៀក​ហើយ កាន់​តែ​កៀក​ហើយ​បង​ប្អូន! ឲ្យ​តែ​ដល់​ពេល​មុន​ឆ្នាំ​ថ្មី​មក​ដល់ គ្រា​នេះ​ជា​សម័យ​ដែល​គេ​ចូលចិត្ត​សួរ​ថា ឆ្លង​ឆ្នាំ​នៅ​ឯណា យប់​ថ្ងៃ​ទី៣១? ជា​សំណួរ​ទំនើប​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ទើប​តែ​ឮ​ពីរ​បី​ឆ្នាំ​ចុង​ក្រោយ​នេះ​ទេ ។ មិន​ថា​នៅ​ក្រុង នៅ​ខែត្រ​ទេ រដ្ឋបាល​ប្រចាំ​តំបន់​គេ​តែង​រៀប​ចំ​ពិធី​អធិកអធម​មួយ​សម្រាប់​អបអរ​ឆ្នាំ​សកល​ថ្មី​មក​ដល់ តែ​ការ​ធ្វើ​នេះ​ភាគ ច្រើន​តែ​តាម​ទី​ប្រជុំ​ជន​ប៉ុននោះ​ឯង នៅតាម​ស្រុក​ស្រែ​យ៉ាង​ហោច​គេ​ចាក់​ធុង​បាស់​រាំ​ គ្រាន់​ជាន់​ជើង​គ្នា​លេង​អបអរ​ឆ្នាំ​ថ្មី​តែ​ប៉ុណ្ណឹង ! មិន​សូវ​ដឹង​ដែរ​ព្រោះ​អត់​បទ​ពិសោធន៍​ខាង​ហ្នឹង ។

មើល៍… បើ​ជា​លោក​អ្នក​វិញ គួរ​ឆ្លើយ​ថា​ម៉េច​បើ

​គេ​សួរ​ច្នោះ? បើ​ខ្ញុំ​វិញ មិន​ដឹង​ជា​មាន​អី​គួរ​ឲ្យ​ព្រឺ​រោម​ផង គ្រាន់​ដឹង​ក្នុង​ចិត្ត​ថា​ផុត​យប់​ថ្ងៃ ៣១​ខែធ្នូ គឺ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី​តែ​ប៉ុណ្ណឹង ។ និយាយ​ទៅ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ស្គាល់​អា​រសជាតិ​ខោនដោន​ស្អី​ហ្នឹង​ផង កាល​ប៉ុន្មាន​ឆ្នាំ​មុន (​រាល់​ឆ្នាំ​ក៏​​ដោយ) ​នៅ​ស្រុក​ខ្ញុំ​បាទ (វេទិកា​ខែត្រ) គេ​រៀប​បាញ់​កាំជ្រួច​ដែរ​តើ បើ​អត់​ដឹង​រឿង​ក៏​មិន​បាន​ទៅ​លេង​នឹង​គេ​ដដែល​ហ្នឹង យប់​ព្រលប់​ដេក​នៅ​ផ្ទះ ឱប​ក្បាល​ពោះ​ក៏​ម្យ៉ាង ហេហេ ។

បើ​អ្នក​ភ្នំពេញ​វិញ គេ​ទៅ​មាត់​ទន្លេ​ឆ្លង​ឆ្នាំ ហើយ​បើ​អ្នក​គ្រាន់​គេ​អាច​ទៅ​ប៊ូហ្វេ​ក្រេប​វ៉ាញ​តាម​ហាង ឬ​សណ្ឋាគរ​ធំៗ ឬ​អ្នក​ខ្លះ​ចូល​រួម​អបអរ​សាទរ​នៅ​មុខ​ណាហ្កា នៅ​សួន​សម្ដេច​ដេជោរ​ មើល​គេ​ប្រគំ​តន្ត្រី ។ល។ ឯ​ក្រុម​អ្នក​ខ្លះ​គេ​អាច​ហួស​ទៅ​ឆ្ងាយ​ពីរាជ​ធានី ដល់​ក្រុង​អង្គរ​វត្ត ឬ​ដល់​ឆ្នេរ​សមុទ្ទ​អី​ចឹង ឬ​ឯនេះ​ឯនោះ​អីចឹង… គឺ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា​ឲ្យ​តែ​ជីវិត​មាន​ន័យ​ទៅ​បាន​ហើយ តែ​មិន​ដល់​ថ្នាក់​ជ្រៅ​ដូច​ស្រា​ផែនដី​ទេ ។

ការ​ពិត​ទៅ​ឆ្លង​ឆ្នាំ​នៅ​ឯណា ក៏​គង់​តែ​កញ្ចាស់​ឡើង​អាយុ​ដូច​តែ​គ្នា​ទេ កុំ​ភ័យ ។ ចាំ​មើល​ដល់​ថ្ងៃ​ហ្នឹង​មើល បាន​ទៅ​ណា​អត់ ព្រោះ​អត់​ចេះ​គ្រោង​អ្វី​ទេ ថា​ត្រូវ​ទៅ​គឺ​ទៅ អត់​គឺ​អត់… អេ! ប្រិយ​មិត្រ​ខ្សែ​ទូរស័ព្ទ​សូម​បញ្ចូល​លុយ​ឲ្យ​ពេញ​ផង​គ្រាន់​ផ្ញើ​មីសេក​ជូន​ពរ​គ្នី​គ្នា (កុំ​ភ្លេច​ផ្ញើ​មក​ខ្ញុំ​ផង អរគុណ​ទុក​ជា​មុន​បាទ! 😉 ) ហើយ​ហាម​បិទ​ទូរ​ស័ព្ទ​ប្រយ័ត្ន​អត់​ដឹង​គេ​ផ្ញើ​ឲ្យ ៕

Advertisements

ភ្ជាប់​ពាក្យ​ប្អូន​ថ្លៃ អាទិត្យ 10 ធ្នូ 2017

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
2 comments

បន្តបន្ទាប់​គ្នា​បន្ទាប់​ពី​ពិធី​រៀប​មង្គល​ការ​បងប្រុស​របស់​ខ្ញុំ​រួច​រាល់ យើង​មាន​កម្មវិធី​ភ្ជាប់​ពាក្យ​ប្អូន​ថ្លៃ​ស្រី​ម្នាក់​ទៀត ។ ពិធី​ភ្ជាប់​ពាក្យ​នេះ ធ្វើ​ចំ​ថ្ងៃ​សម្រាក (១០ ធ្នូ ២០១៧) ដើម្បី​ជា​ការ​ងាយ​ស្រួល​ផង ទាំង​ខ្ញុំ​ទាំង​ប្រពន្ធ​ផង បាន​នៅ​ជួយ​រៀបចំ​ពិធីឲ្យ​រលូន ។

តាម​ពេលា​ដែល​រក​បាន និង​ដើម្បី​ជា​សិរី​សួស្ដី​ផង ពិធី​នេះ​គេ​តម្រូវ​ឲ្យ​ខាង​ប្រុស​រាប់​ទាំង​ឪពុកម្ដាយ​សាច់​ញាតិ​ជិតស្និទ្ធ​ចូល​មក​ផ្ទះ​ខាង​ស្រី​ឲ្យ​បាន​ពី​ព្រឹក គឺ​នៅ​ម៉ោង ៧ព្រឹក ។

ដោយ​សង្ខេប ពិធី​ភ្ជាប់​ពាក្យ​នេះ​មាន​ចំណុច​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្មណ៍​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជា៖ ការ​ជួបគ្នា​រវាង​ឪពុកម្ដាយ​ទាំង​សង្ខាង ការ​យល់ព្រមព្រមព្រៀងគ្នា​ព្រមទទួល​យក​កូន​ទាំង​ពីរ​ដើម្បី​ភ្ជាប់​ពាក្យ​ភ្ជាប់​សម្ដី​នឹង​គ្នា ពិធីប្រគល់លុយបង្គាប់ (ថ្លៃទឹកដោះ ឬថ្លៃផ្ទះ ហៅតាម​តំបន់ តែ​ស្រុកនេះ​ច្រើន​ហៅថ្លៃ​ផ្ទះ) រួម​នឹង​ពិធី​បំពាក់ចិញ្ចៀន​ភ្ជាប់​ពាក្យ និងពិធី​សែន​ចងដៃ ។ ពិធីសែន​ចងដៃ ក្នុង​គ្រា​នេះ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ច្បាស់​ពី​ប្រភព​ណាមួយ​ទេ ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ឃើញ​គេ​ធ្វើ​តៗ​គ្នា​រៀង​មក មិន​ទូទៅ​ឡើយ ហើយ​ការចងដៃនេះ (ភ្ជាប់​នឹង​លុយ​ផងនោះ) សម្រាប់​តែ​សាច់​ញាតិ​ផ្ទាល់​ទាំង​ខាង​ប្រុស និង​ខាង​ស្រី​ប៉ុននោះ ឬអាច​មិត្ត​ភក្តិ​ជិតដិត​របស់​សាមី​ខ្លួន​ទាំង​ពីរ​ផង​ក៏​មាន រី​ឯ​ភ្ញៀវ​ដែល​មក​ចូល​រួម​តាម​ការអញ្ជើញ​ជា​កិត្តិយស​នោះ ពុំ​ចាំបាច់​ក៏​បាន ព្រោះពួក​គេ​នឹង​អញ្ជើញ​ម្ដង​ទៀត​នៅ​ពេល​មាន​ពិធី​រៀបមង្គល​ការ​មកដល់​នាពេលដ៏ខ្លី​ខាង​មុខ​។​ ការ​រៀបចំ​ទទួលភ្ញៀវ​ពិសាភោជនាហារ យើង​ធ្វើ​ទូទៅ​ធម្មតាគ្មាន​អ្វី​ពិសេស​ទេ គឺ​ពេល​ព្រឹក​មាន​បបរគ្រឿង និង​ពេលជិតថ្ងៃត្រង់​មាន​បាយម្ហូប ផ្លែឈើ បង្អែមនំ និង​​ភេសជ្ជៈ​ជាដើម ។

និយាយជារួម តាម​ពិតពិធីភ្ជាប់​ពាក្យ​នេះ ជា​ពិធី​តូច​មួយ​ ដែល​យើង​ធ្វើ​តែ​មួយ​កំណាត់​ថ្ងៃ​ពេល​ព្រឹក ដើម្បី​ជា​ការ​ប្រកាស​ឲ្យ​ដឹង​ឮ​ដល់​មនុស្ស​ទូទៅ​ផង​ទាំង​ពួង និង​សាច់​ញាតិ​ទាំង​សង្ខាង​ផង ពី​ទំនាក់ទំនង​ ដែល​ឈាន​ដល់​ការ​ភ្ជាប់​ពាក្យ​ភ្ជាប់​សម្ដី​រវាង​ឪពុក​ម្ដាយ​ចាស​ទុំ​ទាំង​សង្ខាង​ផង ។ មួយ​វិញ​ទៀត ពិធី​នេះ​ក៏​ពុំ​មែន​ចាំបាច់​ខាន​មិន​បាន​ដែរ យើង​ធ្វើ​ក៏​បាន មិន​ធ្វើ​ក៏​បាន ឲ្យ​តែ​ភាគី​ទាំង​ពីរ​ឯកភាព​គ្នា​ ៕

ត្រឡប់​ពី​ការ​បងប្រុស​វិញ ព្រហស្បតិ៍ 23 វិច្ឆិកា 2017

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
1 comment so far

ថ្ងៃទី២៣ នេះ ត្រូវ​កំណត់​ត្រូវ​ត្រឡប់​ពី​ការ​បងប្រុសវិញ…

យើងចេញ​ពី​ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យ​ម៉ោង​ប្រមាណជាជាង​១២​ថ្ងៃ​ត្រង់ មក​ដល់​ត្រង់រង្វង់មូល​ក្រឡាញ់ ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ឈប់​ទិញ​នំ​ជាច្រើន សម្រាប់​ផ្ញើ​អ្នក​រួម​ការងារ​ដែល​គេ​ឱ្យ​ទិញ​ឱ្យ ពេល​បាន​ជិះ​កាត់​ផ្សារ​ក្រឡាញ់ ខេត្ត​សៀមរាប​ និង​ទុក​បរិភោគតាម​ផ្លូវ​ផង ។

មក​ដល់​ខេត្ត​សៀមរាប ម៉ោង​ប្រមាណជា ២.៣០រសៀល  យើង​ឈប់​ចូលលេង​ខេត្ត​សៀមរាប​បន្តិច និងដោយ​ចង់​ឱ្យ​ម្ដាយ​ក្មេក​បាន​ទស្សនា​ស្ពាន​បណ្ដែត​ទឹក​ជា​របស់ប្លែក​ភ្នែកផង ។ ខ្ញុំ​ក៏បាន​មក​ជាន់​ស្ពាន​បណ្ដែត​ទឹកជា​លើក​ទី២ ។ សម្រាក​ និង​ថត​រូប​ទុក​ជា​អនុស្សាវរីយ៍​ជិត​១ម៉ោង យើង​ក៏​បន្ត​ដំណើរ​តទៅទៀត ហើយ​មក​ដល់​កំពង់ថ្ម​ម៉ោង​ជិត​៧យប់ ៕

=====================
អាន​ផងដែរទៅ​ការបងប្រុស

ការ​បង​ប្រុស អង្គារ 21 វិច្ឆិកា 2017

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
4 comments

ថ្ងៃ​នេះ​ (២១ វិច្ឆិកា ២០១៧) ជា​ថ្ងៃ​ចូល​រោង​នៃ​អាពាហ៍​ពិពាហ៍​របស់​បងប្រុស​ខ្ញុំ នៅ​ខេត្ត​បន្ទាយ​មានជ័យ ។ យើង​​ចេញ​ពី​កំពង់ធំ​ម៉ោង ៨ព្រឹកបូក​ទាំង​សម្រាក​តាម​ផ្លូវ​តិចតួច​ផង ​យើងទៅដល់​បន្ទាយមានជ័យ​ប្រហែល​ម៉ោង ១​រសៀល​ល្មម គឺ​ដើម្បី​ឱ្យ​ទាន់​កម្មវិធី​ពេល​ល្ងាច​ផង ។

ស្រុក​នេះ គេ​ទុក​ថ្ងៃ​ចូល​រោង​​ជា​ការ​សំខាន់​មួយ​នៃ​អាពាហ៍ពិពាហ៍​បច្ចុប្បន្ន ដោយ​មាន​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​ធំដុំុំ​ផង ជួប​ជុំ​បងប្អូន​ខាង​ប្រុស​ខាង​ស្រី ផឹក​ស៊ី​សប្បាយ​ផង​គ្នា​នារាត្រី​ហ្នឹង ។ គេ​មាន​រៀប​អាហារ​ពិសេសៗ (គ្រឿងក្លែម) សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ដែល​ជិតដិត​ខ្លាំង​ចាប់​ពី​ល្ងាច​ទៅ ដោយ​ឡែក​សម្រាប់​ភ្ញៀវ​ស៊ី​តុ​នៅ​ថ្ងៃ​ស្អែក​ (២២ វិច្ឆិកា ២០១៧) មួយឈុត​ធំ​ទៀត​ទើប​ជា​ពិធីធំ​តែម្ដង ។ ទាំង​នេះ វា​បាន​ប្រែក្លាយ​ជិត​ដូច​អ្នក​នៅ​ភ្នំពេញ​ហើយ ដែល​ពី​ដើម​ឡើយ បន្ទាយមានជ័យ គេ​និយម​អញ្ជើញ​ភ្ញៀវ​ពិសា​ភោជនាហារ​តែពេលថ្ងៃ​ត្រង់ តែ​ដោយ​សារ​សម័យ​កាលចេះ​តែ​វិវត្តន៍​ឥតឈប់ ខេត្តបន្ទាយមានជ័យ​ក៏​មាន​ពិធី​អញ្ជើញ​ភ្ញៀវ​ពិសា​ភោជនាហារ​ទាំង​ពេល​ថ្ងៃត្រង់ និង​ពេលយប់ ។

សូម​បញ្ជាក់​បន្តិច ក្នុង​ចំណោម​បង​ប្អូន​ខ្ញុំ​៥នាក់ ៤នាក់​រស់នៅ​ខេត្ត​បន្ទាយមានជ័យ ឯខ្ញុំ​តែ​ម្នាក់​រស់នៅ​ខេត្ត​កំពង់ធំ ៕

nullការ​តុបតែង​ពេល​ពិធី​មង្គលការ​បង​ប្រុស​ខ្ញុំ

ទៅ​ភ្នំពេញ​មួយ​ជើងទៀត សុក្រ 20 តុលា 2017

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
6 comments

ព្រឹក​មិញ​នេះ ខ្ញុំ​ត្រូវ​ត្រលប់​ទៅ​ភ្នំពេញ​វិញ​ម្ដង​ទៀត ដោយសាតែ​ការងារ​ពី​ម្សិលមិញមិន​ទាន់​រួច​រាល់ ។ គេ​បាន​ទូរសព្ទ​ប្រាប់​កិច្ចការ​ស្រប​ពេល​ខ្ញុំ​ជិះ​ជិត​ដល់​ផ្ទះ​ហើយ ទើប​ធ្វើ​ឱ្យ​ខាត​អស់​មួយ​ជើង​ដូច្នេះ ។

ជាទម្លាប់​ ខ្ញុំ​ទៅ​ភ្នំពេញ​ម្នាក់​ឯងស​មិនដែល​ដេកផ្លូវ​ទេ ព្រោះ​បើកឡាន​ទៅ​ខ្លួន​ឯង ណាមួយ​ចម្ងាយ​ផ្លូវ​ពី​ផ្ទះ​ទៅ​ភ្នំពេញ​ទៅ​មក​ប្រមាណ​ជា​តែ ១២០គម​ប៉ុណ្ណោះ​ឯង ។

មិន​ភ្លេច​ទេ ឆ្លៀត​ឱកាស​ពេល​ឈប់​ស្តុប​ខ្ញុំ​ផ្ដិត​រូប​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​ទុក​ទស្សនា ។ សូម​ទស្សនា​របស់​ប្លែក​ៗ៖

null
ទិដ្ឋភាព​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បច្ចុប្បន្ន (២០ តុលា ២០១៧)
null
ទិដ្ឋភាព​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បច្ចុប្បន្ន (២០ តុលា ២០១៧)
null
ទិដ្ឋភាព​ទីក្រុង​ភ្នំពេញ​បច្ចុប្បន្ន (២០ តុលា ២០១៧)

==================
ប្រកាសទាក់ទង៖

១. ទៅ​ភ្នំពេញ​មាន​កិច្ច​សំខាន់​មួយ​ចំនួន

ទៅ​ភ្នំពេញ​មាន​កិច្ច​សំខាន់​មួយ​ចំនួន ព្រហស្បតិ៍ 19 តុលា 2017

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
2 comments

ព្រឹក​មិញ (១៩ តុលា ២០១៧) ​ត្រូវ​ទៅភ្នំពេញ​ធ្វើ​កិច្ច​ចាំបាច់​មួយ​ចំនួន ។ ខ្ញុំ​រក​ឃើញ​វិធីសាស្ត្រ​មួយ​ក្នុង​ការ​ចូល​រាជធានី​គុជ​កុំ​ឱ្យ​ស្ទះ គឺ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ក្រោក​ទៅ​ពី​ម៉ោង ៥​ព្រឹក ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​អាច​ទៅ​ដល់​រាជធានី​នៃ​យើង​ខ្ទង់​ម៉ោង ៧​ព្រឹក បែប​មិន​សូវ​ស្ទះ​ខ្លាំង​ទេ ។

ថ្ងៃ​មុន​ខ្ញុំ​ជ្រុល​ទៅ​ម៉ោង ៦ព្រឹក ម៉ែ​អើយ​ដល់​រាជធានី​ម៉ោង​ ៨ព្រឹក គឺ​ស្ទះ​តាំង​ពី​ហាងនំប៉័ង​បាយ័ន​ម៉្លេះ ព្រោះ​ស្ពាន​ជ្រោយ​ចង្វារ​ជិះ​បាន​តែ​ម្ខាង ខណៈ​ម្ខាង​ទៀត (ស្ពាន​ជ្រោយចង្វារ​ចាស់) កំពុង​ត្រូវ​បាន​ជួសជុល​ដោយ​អាជ្ញាធរ​រាជធានី ។

ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​កិច្ច​សំខាន់​បី​ថ្ងៃ​នេះ ដោយ​ចាប់​ផ្ដើម​ពី​ចំណុច បាក់ទូក រួច​ទៅម្ដុំ​ក្រសួង​ការងារ និង​ចុង​ក្រោយ​បុកទៅ​ម្ដុំ​ក្បែរ​ៗ​ព្រះ​បរមរាជវាំង (តែ​មិនមែន​ទៅ​ស្បថ​នៅ​ព្រះ​អង្គដង្កើទេ សូម​បង​ប្អូន​កុំ​យល់​ច្រឡំ ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ​ថ្ងៃ​សីល) ។

null
ទិដ្ឋភាពស្ពាន​អាកាស ៧មករា
null
ទិដ្ឋភាពស្ពាន​អាកាស ៧មករា

null
ព្រះ​បរមរាជវាំង
null
ប្រទីប​របស់​ក្រសួង​ព្រះ​បរមរាជវាំង ត្រៀម​ដាក់​បណ្ដែត​បុណ្យ​អុំទូក
null
ប័ណ្ណ​ផ្សព្វផ្សាយ​ពី​ព្រះរាជពិធីបុណ្យ​អុំ​ទូក របស់​គណៈកម្មការបុណ្យជាតិ-អន្តរជាតិ បិទផ្សាយ​តាម​ដើមឈើ​ធំៗ និង​ទីសាធារណៈ​ក្នុង​រាជធានី

=================
ប្រកាសទាក់ទង៖
១. ទៅ​ភ្នំពេញ​មួយ​ជើង​ទៀត

ស្រលាញ់​គ្រឿង​សង្ហារឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ពី​ពេល​ណា​មក សៅរ៍ 4 តុលា 2014

Posted by រដ្ឋ in រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ, Lifestyle.
7 comments

កកន៖ ជា​ជិវិត​គូ យើង​ត្រូវ​ឧស្សាហ៍​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា តើ​ក្នុង​១​ឆ្នាំ​ៗ តើ​យើង​បាន​ចំណាយ​លើ​អ្វី​ខ្លះ ហើយ​បាន​អ្វី​ចូល​មក​វិញ​ខ្លះ ។ ខាង​ក្រោម​នេះ ជា​ជីវិត​ពិត​របស់​ខ្ញុំ…

តាំង​ពី​មក​រស់នៅ​ជុំ​គ្រួសារ​ប្រពន្ធ​កូនមក (កំពង់ធំ) ខ្ញុំ​ចេះ​ស្រលាញ់​របស់​មាន​តម្លៃ​ច្រើន​យ៉ាង ​ពិសេសគ្រឿង​សង្ហារឹម​ធ្វើ​ពី​ឈើ ។ គ្រឿង​សង្ហារឹមបែប​នេះ យើងអាច​​ទុក​បាន​យូរ ហើយ​មាន​តម្លៃ​លើក​កំពស់​សម្រស់​គេហដ្ឋាន​យ៉ាង​ស្អាត​ផង​ដែរ មិន​ដូច​គ្រឿង​តុបតែង​ការិយាល័យ​ដែល​ធ្វើ​ពី​កុងផ្លាកេ ឬ​ធ្វើ​ពី​ឈើ​កិន នោះ​ទេ វា​ថោក​និង​ទុក​មិន​បាន​យូរ​​ទេ ។ របស់​ទាំង​នោះ វា​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​តុ ទូ កៅអី សាឡុង…។ល។ នោះ​ឯង ។

តាំង​ពី​រៀប​ការ​មក (ខែ​មករា២០១២) ខ្ញុំ​និង​ប្រពន្ធ​បាន​សន្សំ​លុយ​ទិញ​បាន​ទូ​តាំង​មួយ ជា​របស់​ទ្រព្យ​ដំបូង​ដែល​យើង​ព្រួត​ដៃ​គ្នាទិញ វា​មាន​តម្លៃ​ត្រឹម ២លាន​៨០​ម៉ឺន​រៀល​ប៉ុណ្ណោះ ។ កាល​នោះ បើ​មិន​តាម​ប្រពន្ធ​បង្ខំ​ឲ្យ​ទិញ ខ្ញុំ​ប្រាកដ​ជា​ចាយ​លុយ​មិន​ដឹង​មុខ អស់​គ្មាន​សល់ គឺ​មិន​ទាន់​ចេះ​ស្រលាញ់​របស់​អី​ចឹងៗ​វ៉ិន​ទេ ។

598869_350366715036279_1986064776_n

ពេល​ធ្វើ​រួច​មិន​ទាន់​ដាក់​កញ្ចក់

មែន​ទែន​ទៅ យើង​ពុំ​ទាន់មាន​ផ្ទះ​ជា​របស់​ខ្លួន​ឯង​នៅ​ឡើយ​ទេ ។ សព្វ​ថ្ងៃ​រស់​នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​ជា​មួយ​ម្ដាយ​ក្មេក​នៅ​ឡើយ ។ គំនិត​ខ្ញុំ ចង់​ថា​យើង​គ្រាន់​តែ​ឆ្លៀត​ទិញ​របស់​របរ​ទុក​ឲ្យ​ហើយ ទម្រាំ​មាន​ផ្ទះ​ថ្ម ផ្ទះ​ល្វែង​ដូច​គេ យើង​មាន​សម្បុក​សម្បត្តិ​រួច​ស្រេច ។ យើង​ពីរ​នាក់​មាន​ប្រាក់​ខែមិន​ច្រើន​ទេ តែ​គ្រាន់​តែ​ចាយ​ខ្លះ សន្សំ​ខ្លះ ដើម្បី​ឆ្លៀត​ទិញ​របស់​ប្រើ​ប្រាស់ប៉ុណ្ណោះ ។

ក្រៅ​ពី​នោះ​មក យើង​ពុំ​ទាន់​ដែល​បាន​ទិញ​អ្វី​ចូល​ផ្ទះ​ទៀត​ទេ ក្រៅ​តែ​ពីឡាន​១​គ្រឿង តម្លៃ​ជិត ៤០​លាន​រៀល (ទិញ​ខែ​វិច្ឆិកា​២០១៣) ជិត​បាន​១​ឆ្នាំ​ហើយ ។ ហើយ​គម្រោង​បន្ទាប់​របស់​ខ្ញុំ​នោះ​គឺ សាឡុង​ឈើ​មាន​ក្បាច់​ភ្ញី ដែល​មាន​តម្លៃ​ដល់​ទៅ ៦​លាន​៨០​ម៉ឺន​រៀល តែ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​សន្សំ​លុយ​បាន​ទេ បើ​ពឹង​តែ​លុយ​តុង​ទីន​១ក្បាល​បាន​តែ ជាង​៣លាន​រៀល​ហ្នឹង ស្រួល​មិន​ស្រួល ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​ជំពាក់​លុយ​ធនាគារ ព្រោះ​តែ​ចង់​បាន​របស់​នោះ ។

7447_517044311701851_78661041_n - Copy

សាឡុង​នេះ​ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​បាន

1048345_517424944997121_1663677834_oចំណែក​ទូ​សម្អាង​នេះ ក៏​ចង់​ទិញ​ឲ្យ​ប្រពន្ធ​១​ដែរ តម្លៃ​វា​តែ ជាង​២​លាន​រៀល​តាម​ស្មាន

ក្ដី​ស្រមៃ​របស់​ខ្ញុំ​ ចន្ទ 29 កញ្ញា 2014

Posted by រដ្ឋ in រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ, Lifestyle.
3 comments

ខ្ញុំ​តែង​ស្រមៃ​ថា ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​កូន​ខ្ទម​មួយ​សម្រាប់​អង្គុយ​លេងជុំ​គ្រួសារ​ពេល​ទំនេរ ពេល​លំហែ​ ជួប​ជុំ​ភ្ញៀវ​មក​លេង​ផ្ទះ បង​ប្អូន​ជាដើម ។ ខ្ញុំ​នឹក​ឃើញ​ថា​ វា​មាន​សារ​ប្រយោជន៍​ជាច្រើន សំខាន់​គឺ​ទីតាំង​សម្រាប់​ធ្វើ​ខ្ទម​នេះ និង​អាស្រ័យ​មាន​ដី​មាន​ធ្លា​ទំនេរ​ ។

Photo-0012គម្រូ​ខ្ទម​ស្បូវ​ថត​ពី​ផ្ទះ​គេ មាន​ផ្កា​អ័រគីដេ​លំអ​ផង

Photo-0017ដំបូល​ប្រក់​ស្បូវ មិន​ក្ដៅ​ដូច​ស័ង្កសី​ទេ ថែម​កង្ហា​តូច​មួយ ល្មម​អ្នក​ផឹក​ស៊ី​ខាង​ក្រោម​​ស្រួល​ខ្លួន កិកិ

បើ​ដូច​ក្នុង​រូប វា​មិន​ទាន់​គ្រប់​គ្រាន់​នៅ​ឡើយទេ គឺ​យើង​នៅ​ខ្វះ​ផើង​ផ្កា​ធំ​ៗ មាន​ដូង​តាំង​ និង​ផ្កា​តាម​ចំណូល​ចិត្ត​មួយ​ចំនួន ។ ខ្ទម​បែប​នេះ គួរ​កុំ​នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ផ្ទះ​បាយ​ពេក ។ ខ្ញុំ​ចង់​ឲ្យ​វា​នៅ​ជិត​នឹងសួន​បន្លែ​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ប្រកប​ដោយ​ជី​បន្លែ​ច្រើន​មុខ ល្មម​តែ​យើង​អាច​ប្រើ​ការ​បាន​ភ្លាម​ៗមិន​បាច់​ឡើង​ផ្សារ។

សំឡេង អង្គារ 25 មីនា 2008

Posted by រដ្ឋ in កំណត់​ហេតុ, ពីនេះ​ពីនោះ, រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ.
add a comment

សំឡេង​ជា​ភាវៈ​អរូបិយ​មួយ​ដែល​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ មិន​អាច​ចាប់​កាន់​បាន តែ​យើង​អាច​ឮ​ដោយ​ត្រចៀក​របស់​យើង ។ តែ​ចំពោះ​ខ្ញុំ ពេល​ខ្លះ​ហាក់​ដូចជា​អាច​មើល​ឃើញ​សំឡេង​ទាំង​នោះ ។ តើ​វា​ជា​សំឡេង​អ្វី​ទៅ? ខ្ញុំ​សរសេរ​ចេញ​នេះ​ដើម្បី​ឲ្យ​ធូរ​អារម្មណ៍​ខ្លះ តែ​មិន​ទាមទារ​ឲ្យ​ព្យាយាម​យល់​ពី​សំឡេង​នោះ​ឡើយ ព្រោះ​វា​ជា​សំឡេង​ប៉ុណ្ណោះ ។

សំឡេង ជា​អ្វី​ម្យ៉ាង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច​ណាស់ … ខ្ញុំ​ចង់​គេច​ពី​វា​ តែ​នៅ​តែ​មិន​អាច​គេច​បាន ។ សំឡេង តាម​លោង​បន្លាច​ខ្ញុំ​គ្រប់​ពេល ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​វា ។ តែ​បើ​ខ្ញុំ​មិន​គិត​ពី​វា​ក៏​មិន​ថ្វី​ដែរ តែ​សំឡេង​បាន​បង្ខំ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ឃើញ​រូបរាង​នៃ​សំឡេង ។ សំឡេង​ទាំង​នោះ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​បាន​អ្វី​ពី​ខ្ញុំ​អ៊ីចឹង… ខ្ញុំ​មិន​បាន​យល់​សបិ្ត​អាក្រក់​ទេ​ពេល​នេះ កុំ​យល់​ច្រឡំ​អី ។

ឥទ្ធិពល​សំឡេង​ធ្វើ​ឲ្យ​ប៉ះពាល់​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​មែន​ទែន! ខ្ញុំ​មាន​ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ពេល​ដែល​បាន​ឮ​សំឡេង ហើយ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ក្បាល​ គិត​អ្វី​ក៏​មិន​ចេញ ទាល់​តែ​ខ្ញុំ​ដើរ​គេច​ទើប​បាន​ស្បើយ​ខ្លះ … ពេល​ខ្លះ ទោះ​សំឡេង​នោះ​គ្មាន​ទាក់ទង​អ្វី​នឹង​ខ្ញុំ តែ​ពេល​បាន​ឮ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​មិន​សប្បាយ​ចិត្ត អារម្មណ៍​មិន​ល្អ ។ ខ្ញុំ​ចូលចិត្ត​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ស្អប់​សំឡេង​តន្ត្រី​ទេ ។

ហេតុ​អ្វី​ក៏​អ្នក​ខ្លះ ចូលចិត្ត​បន្លឺ​សំឡេង​ដែល​គួរ​ឲ្យ​ខ្លាច? តែ​អ្នក​ខ្លះ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​សំឡេង​ដោយ​មិន​ដឹង​ខ្លួន មិន​បាន​គិត​ថា​សំឡេង​នោះ​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​អារម្មណ៍​គេ​នោះ​ទេ ជួនកាល​វា​អាច​ជា​ចេតនា​ដោយ​ប្រយោល បើ​ខ្ញុំ​គិត ។

សំឡេង​នៃ​ការ​ធ្លាក់ បែក ទង្គិច …នេះ​ជា​ឧទាហរណ៍​នៃ​សំឡេង​មួយ​ចំនួន​តូច​ប៉ុណ្ណោះ និយាយ​ឲ្យ​ចំ​ទៅ គឺ​សំឡេង​គ្រប់​បែប​យ៉ាង​ដែល​ខ្ញុំ​យល់​ថា​ខ្លួន​ឯង​មិន​ចង់​ឮ ខ្ញុំ​ស្អប់​សំឡេង​ដែល​ខ្ញុំ​ស្អប់ មិន​ចង់​ឮ​សំឡេង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ពិបាក​ចិត្ត… ។

ខ្ញុំ​យល់​ថា​នេះ​គ្រាន់​តែ​អត្ថបទ​តូច​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​សរសេរ ដែល​វា​មិន​គ្រាន់​តែ​ជា​សំឡេង​មួយ តែ​ជា​ផ្នែក​មួយ​នៃ​សំឡេង​ដែល​ខ្ញុំ​ចង់​សរសេរ​តាំង​ពី​ពីរ​បី​ឆ្នាំ​មុន ។

បច្ចុប្បន្ន​ភាព​នៃ​បញ្ហា​បី ព្រហស្បតិ៍ 28 កុម្ភៈ 2008

Posted by រដ្ឋ in រឿងរ៉ាវ​របស់​ខ្ញុំ, Computer Problems.
1 comment so far

«បើ​មិន​បញ្ហា​នេះ​ក៏​បញ្ហា​នោះ​ដែរ! ហ៊ឺ… ខ្ញុំ​អស់​សង្ឃឹម​ចំពោះ​នាង​ណាស់! តែ​យ៉ាង​ណា​ក៏​បាន​ជា​គ្នា​ទៅ​ហើយ ខ្ញុំ​ស៊ូ​ទ្រាំ​ទៀត​ទៅ​ចុះ» sic!

សួស្ដី​បង​ប្អូន​ជា​ទី​មេត្រី! ថ្ងៃ​នេះ​សូម​លើក​បញ្ហា​ចម្បង​បី​ដែល​កុំព្យូទ័រ​របស់​ខ្ញុំ​កំពុង​ជួប​ប្រទះ ជា​បញ្ហា​ដែល​មិន​សម​បំណង ។ ទី​១ គឺ​ ថាសរឹង (Drive) F ដ៏​ជា​ទី​សម្អប់​របស់​ខ្ញុំ​វា​តែង​តែ​រំខាន​ខ្ញុំ​ជា​និច្ច ។ វា​តែង​តែ Check នោះ check រាល់​ពេល Start up ម្ដង​ៗ ។ ដោយ​ធុញ​ទ្រាន់​នឹង​វា​ពេក ចង់​ Format វា​ក៏​ Format មិន​បាន ។ ចង់​ Convertវា​ទៅ NTFS តាម cmd ក៏​មិន​បាន ។ ឲ្យ​វា​ចឹង​ទៅ​ចុះ មិន​ដឹង​ចង្រៃ​ថយធាក់​ស្អី… កិកិ

ទី២ គឺ​កម្ម​វិធី​កម្ចាត់​មេរោគ​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​ស្រឡាញ់​មួយ ដូច​តារា​ទើប​រះ​ចឹង ព្រោះ​ទើប​ចេញ​ចុង​ឆ្នាំ ២០០៧ នេះ​ឯង នោះ​គឺ Kaspersky 7.0.1.321 ។ តែ​វា​ទើស​ត្រង់​ Updateមិន​បាន​ដូច​គេ​ដូច​ឯង​សោះ! ហ៊ឺ… ចង់​ទៅ​រក អា​សំឡាញ់ Symantic ដ៏​សែន​វេទនា​វិញ​ឥឡូវ​ហើយ…

 

ចុង​ក្រោយ​នោះ​គឺ : ហេតុ​តែ​ចង់​ហ៊ឺ​ហា​ដូច​គេ ខ្ញុំ Upgrat ពី​ Office 2003 មក​ 2007វិញ ។ តែ​វា​មិន​ដូច​ចិត្ត​ឡើយ វាយ​អក្សរ​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន​មិន​ចេញ​ដៃ​ជើង​អី​សោះ ជា​ពិសេស ពុម្ភ​អក្សរ​ដែល​ចាំ​បាច់​ដូចជា​ Limon និង ABC-Zero-Space ជា​ដើម ។ កាល​ពី​មុន​ធ្លាប់​ប្រើ​វា​ម្ដង​ដែរ តែ​មិន​បញ្ហា​អី​ទេ តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​ប្ដូរ​ចិត្ត​ចាក​ចោល​វា ទៅ​ស្រវា​ Office 2003 សំណប់​ចិត្ត ប្រហែល​វា​នៅ​ខឹង​នឹង​ខ្ញុំ​ហើយ! ខ្ញុំ​ព្យាយាម​ច្រើន​ដង​ហើយ សម្រាប់ឯកសារ Normal.dotm តែ​គ្មាន​ប្រយោជន៍​សោះ មាន​តែ​ប្ដូរ​ចិត្ត​ត្រឡប់​ទៅស៊េរី២០០៣​យ៉ាង​កញ្ចាស់​វិញ​ហើយ​មើល​ទៅ ។