Author Archives: រដ្ឋ

About រដ្ឋ

...​ជន​សាមញ្ញ​ម្នាក់​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ក្ដី​ស្រលាញ់ និង​ចែក​រំលែក​ក្ដី​ស្រលាញ់...

តើ​ធ្វើ​យ៉ាង​ម៉េច​ បើ​កូន​យំ​មិន​បាត់​សោះ

ថ្ងៃ​ទី ០៩ រៀង​រាល់​ខែ ពុំ​មែន​ជា​ថ្ងៃ​កំណើត​របស់​កូន​ខ្ញុំ​ទេ តែ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​គេ​ចូល​ផ្ទះ ដំបូង គេ​កើត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី ០៨  ។ ពួក​យើង គេង​បាន​មួយ​យប់​ប៉ុណ្ណោះ សម្រេច​ចិត្ត​សុំ​ពេទ្យ​ត្រលប់​មក​សម្រាក​នៅ​ផ្ទះ​វិញ ព្រោះ​វា​ស្រួល​ដេក​ពួន ។

ថ្ងៃ​នេះ (០៩ មិថុនា) កូន​យុត្ត​ចម្រើន​វ័យ​បាន ៩​ខែ​គត់ ល្ងាច​នេះ​ម៉ា​ក់អាអូន​ចង់​បញ្ច្រក​ថ្នាំ​បាត់​រាគ គេ​ក៏​ល្វីង​មាត់​ពុំ​ព្រម​ញ៉ាំ​ទឹក​ដោះ​គោ​សោះ រហូត​ខ្លាច​ដប និង​ខឹង​ម៉ាក់​ជា​ខ្លាំង យំ​ពុំ​បាត់​សោះ ។ ខ្ញុំ​លើក​កូន​ព រៀង​អន់​យំ​បន្តិច (ធម្មតា​កូន​ចូលចិត្ត​ប៉ា​ជាង​ម៉ាក់ តាម​ប៉ា​ជាង​ម៉ាក់) ខ្ញុំ​សង្កេត​ទឹក​មុខ​កូន គេ​សម្លឹង​ទៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ​ញឹក​ញាប់​តាម​ទ្វារ​មុខ ។ តាម​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​សង្ស័យ​ថា​មាន​អ្វី​មួយ​នៅ​ក្រៅ​ផ្ទះ​ប្រាកដ​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​សង្ស័យ​ប៉ុននោះ ។ ខ្ញុំ​ប្រាប់​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ថា ​មាន​មនុស្ស​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ចាំ​មើល​កូន​យើង​ហើយ  បាន​កូន​យំ​មិន​បាត់​ លោក​យាយ​ក៏​រវល់​ទៀត ។ ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ម្យ៉ាង ខ្ញុំ​ក៏​គិត​ចេញ​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​លឿន​ៗ​ផង​ដែរ ។ ខ្ញុំ​មិន​ខ្វល់​ថា​ពួក​គេ​ជា​សាច់ញាតិ ឬជន​តៃហោង​ពី​ខាង​ណា​ទេ ធ្លាប់​មាន​គេ​ប្រាប់​ថា ឲ្យ​បោះ​សាច់ បោះ​ចំណី​ ទៅ​ក្បែរ​ៗ​ផ្ទះ​ឲ្យ​គេ​ស៊ី​ទៅ​វា​ចប់​ហើយ ព្រោះ​ប្រាកដ​ជា​មាន​​ខ្មោច​អត់​ឃ្លាន​មក​សុំ​អ្វី​ស៊ី​ហើយ ។ ខ្ញុំ​បោះ​សាច់​ងៀត ទៅ​ចំហៀង​ផ្ទះ ត្រី​ចៀន​មួយ​ទៅ​មុខ​ផ្ទះ លើស​នេះ​ទៀត​​ខ្ញុំ​បាន​អុជ​ធូប មុខ​ផ្ទះ​មួយ​ដើម​ខាង​ឆ្វេង មួយ​ដើម​ខាង​ស្ដាំ អម​ដោយ​សាច់​ចៀន ម្ខាង​មួយ​ដុំ​ផង ក្នុង​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​អុជ​សុំ​ខមាលទោស​ពី​កុង​ម៉ា​ក្រែង​មាន​អ្វី​ឆ្គាំឆ្គង​មិន​សមរម្យ ។ ខណៈ​ពេល​នោះ លោក​យាយ​មក​ព​ចៅ លួង​ៗ​ក៏​បាត់​យំ​ទៅ ហើយ​ក៏​គេង​លក់ ។

អ្នក​អាច​គិត​ថា ខ្ញុំ​ធ្វើ​អ្វី​ផ្ដេសផ្ដាស តែ​អ្វី​ដែល​យើង​មើល​មិន​ឃើញ អាច​មាន​មែន ។ ហើយ​អ្នក​សាកគិត​ទៅ​មើល​ថា​កូន​ខ្ញុំ​គេង​ស្ងប់​ទៅ​មក​ពី​មូល​ហេតុ​អ្វី?

ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ថា យាយតា​ខាងនោះ​ (បន្ទាយ​មាន​ជ័យ) នឹក​ខ្លាំង​ហើយ បាន​មាន​រឿង​ដូច្នេះ មុន​អាអូន​យំ​គាត់​ខល​មក​លេង​មួយ​សន្ទុះ ។

និយាយ​រួម រឿង​ហេតុ​វា​ចេះ​តែ​កើត​ឡើង​ផ្សំ​ៗ​គ្នា ខ្ញុំ​ថា​អាគម​ផ្សំ​អាយ៉ុស​ទេ!

ធ្លាប់​មាន​អព្ភូតហេតុ​កើត​ម្ដង អំពី​ម៉ោង​ដែល​កូន​ខ្ញុំ​ចាប់​កំណើត ខ្ញុំ​នឹង​អធិប្បាយ​ឲ្យ​ស្ដាប់​ណា ប្រាកដ​ជា​មាន​អ្នក​ចង់​ស្ដាប់ពី​រឿង​អរូបី ។

 

ពី​ប៉ា​ម្នាក់

មតិ 5

Filed under កំណត់​ត្រា​ខ្លី, អបិយ​ជំនឿ

គ្រញូង និង​ការ​ដាំ​ឡើង​វិញ

 

konhun

បើតាម​វចនានុក្រម​ខ្មែរ​ “គ្រញូង” មាន​ន័យ​ដូច​ខាង​ក្រោម៖

​គ្រញូង (ន.) ឈ្មោះ​ឈើ​មួយ​ប្រភេទ​មាន​ខ្លឹម សម្បុរ​ក្រហម​ក្រម៉ៅ សាច់​ជិត​ស្និទ្ធ​រឹង​ជាប់​អង្វែង សម្រាប់​ប្រើ​ការ​ធ្វើ​គ្រឿង​ចលនវត្ថុ​ផ្សេង​ៗ ។ គ្រញូង​មាន​ពីរ​យ៉ាង គឺ​គ្រញូង​ដែក សម្បុរ​ក្រម៉ៅ និង​គ្រញូង​ឈាម​មាន់​សម្បុរ​ភាវ ។

នៅ​ក្នុង​សង្គម​បច្ចុប្បន្ន គ្រញូង​ អាច​ហៅសំដៅ​បុគ្គល​ដែល​មាន​សម្បុរ​ខ្មៅ ព្រោះ​ខ្មៅ​ដូច​ខ្លឹម​គ្រញូង ។ អា​គ្រញូង អ្នក​នោះ​ខ្មៅ​ដូច​គ្រញូង​ជា​ដើម ។

រុក្ខ​ជាតិ​នេះ បើ​តាម​ខ្ញុំ​ដឹង ទម្រាំ​មាន​ខ្លឹម​ល្មម​ប្រើ​ការ​បាន​​ត្រូវ​មាន​អាយុ​មិន​តិច​ជាង ៣០​ ទៅ​៤០​ឆ្នាំ​ទេ នេះ​បើ​តាម​មិត្រ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ប្រាប់ តែ​ពេល​ខ្លះ​​អាស្រ័យ​តំបន់​ដែល​វា​ដុះ ជា​ប្រភេទ​ដី​ទាប​ខ្ពស់ មាន​ជីរជាតិ​ ឬ​អត់​ដែរ ។ គេ​ប្រើ​តែ​ខ្លឹម​វា​ប៉ុណ្ណោះ សម្រាប់​ធ្វើ​ជា​គ្រឿង​សង្ហារឹម​ស្រស់​ស្អាត​ជា​ច្រើន ហើយ​តាម​ឮ​គេ​និយាយ​ត​គ្នា វា​អាច​កិន​ធ្វើ​ជារំសេវ​ក៏​បាន ព្រោះ​សាច់​ឈើ​ប្រភេទ​នេះ មាន​ចំហេះ​ល្អ​ណាស់ ។

ថ្ងៃ​មួយ​ ខ្ញុំ​មាន​វាសនា​បាន​ស្គាល់​ដើម​គ្រញូង​ពិត (មិន​ដែល​ស្គាល់​សោះតែ​ម្ដង) ហើយ​បាន​ថត​រូប​ទុក​ខ្លះ ក្រែង​បាន​ដល់​ក្មេង​ជំនាន់​ក្រោយ​បាន​ស្គាល់​ផង ព្រោះ​រុក្ខ​ជាតិ​ប្រភេទ​នេះ មិន​ងាយ​បាន​ប្រទះ ឬ​វា​លែង​សម្បូរ​បាត់​ទៅ​ហើយ ។

krunhung1

ដើម​គ្រញូង

kru-epant

កន្លែង​បណ្ដុះ​កូន​ឈើ​គ្រញូង (១​ដើម ថ្លៃ​៤,០០០៛) នៅ​ឃុំ​បឹងល្វា ស្រុក​សន្ទុក ចំណែក​ឯ​ពូជ​គេ​យក​ពី​ស្រុក​ថៃមក​វិញ​ទេ

Photo-0089_499

កន្លែង​បណ្ដុះ​កូន​គ្រញូង នៅ​ជិត​ចំការ​កៅស៊ូ​ក្រុម​ហ៊ុន​តាន​បៀន(VN)​អភិវឌ្ឍន៍​កៅស៊ូ នៅ​កម្ពុជា

kruo_fores

ព្រៃ​គ្រញូង ដែល​អាជ្ញាធរ​រៀប​ចំ​ឲ្យ​មាន​ការ​ដាំ​ឡើង​វិញ

kronhung tree

គ្រញូង​១​ដើម​នេះ ខ្ញុំ​ថត​នៅ​ព្រៃ​ភ្នំ​រៀង (ឬ​ភ្នំរាំង) ស្រុក​សន្ទុក,កំពង់ធំ

ទាំង​អស់​នេះ សុទ្ធ​តែ​ជា​គ្រញូង​ក្មេង​ៗ ដែល​គេ​បន្សល់​តាម​ផ្លូវ និង​គេ​ដាំ​ឡើង​វិញ​ប៉ុណ្ណោះ ប្រហែល​ទុក​សម្រាប់​ក្មេង​ខ្មាំង​ស្រករ​ក្រោយ​បាន​ស្គាល់​ហើយ ។

មតិ 2

Filed under ជ្រុង​មួយ​ពី​ស្រុក​ខ្មែរ

ធ្លាប់​ចង់​ប្ដូរ​ប្លក់​ទៅ​អសយដ្ឋាន​ថ្មី

មុន​នេះ​បន្តិច នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​សម្អាត​ប្លក់​មួយ​នេះ​ចេញ វា​មាន​បញ្ហា​ខ្លះ ។ ខ្ញុំ​បាន​ទាក់ទង​ទៅ​ខាង WordPress.com ឲ្យ​គេ​ជួយ ហើយ​ក៏​បាន​សម្រេច ។ គេ​ថា​បញ្ហា​នេះមិន​ដែល​ជួប​ដែរ គឺមាន​ខំម៉ិន​មួយ​ចំនួន​ជាប់​ស្ដូក ទោះ​លុប​យ៉ាង​ណា​ក៏​មិន​បាត់ ធ្វើ​ឲ្យ​រំខាន ។

ខ្ញុំ​​ថា មិន​ចង់​បង្កើត​ថ្មី​ទៀត ព្រោះ​អសយដ្ឋាន​មួយ​នេះ មាន​លីង​តាម​ផ្ទះ​គេ​ស្រេចៗ គ្រាន់​តែ​ចុច​មួយ​ឃ្លីក​គឺ​ដល់​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​តែ​ម្រ៉ង ហេហេ

បញ្ចេញមតិ

Filed under Wordpress.com

ដំណើរ​ទៅ​កាន់ផ្ទះ​យាយ​តា នៅ​បន្ទាយ​មាន​ជ័យ​ក្នុង​ឱកាស​បុណ្យ​ចូល​ឆ្នាំ​ថ្មី

  • គិត​ថា​ជា​គុណ​បុណ្យ ធ្វើ​ឲ្យ​ជួប​តែ​មនុស្ស​ល្អ

យើង​ចេញ​ដំណើរ​នៅ​ព្រឹក​ម៉ោង​ប្រហែល ៨ ហើយ​ទៅ​ដល់​សៀមរាប​ខ្ទង់​ម៉ោង ១២​ថ្ងៃ​ត្រង់ ។ យើង​បាន​ឈប់​សម្រាក​ដើម្បី​រក​ទទួល​ទាន​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​នៅ​អាហារដ្ឋាន​មួយ​កន្លែង​ក្នុង​ក្រុង​សៀមរាប (គឺ​កន្លែង​ចាស់​ដែល​យើង​ធ្លាប់​មក​ម្ដង កាល​យក​អា​អូន​មក​ពិនិត្យ​ភ្នែក​នៅ​មន្ទីរ​ពេទ្យកុមារ​អង្គរ) ហើយ​យើង​បាន​ភ្ងូត​ទឹក​ឲ្យ​កូន​យុត្ត​ផង​ដែរ ។ ញ៉ាំ​អាហារ​ថ្ងៃ​ត្រង់​រួច យើង​ក៏​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​មុខ​ទៀត ដោយ​ភ្លេច​របស់​ម្យ៉ាង​នៅ​នឹង​ចង្កេះ​ខោ​អា​អូន​ពេល​យើង​ស្រាត​ងូត​ទឹក មិនដឹង​ជ្រុះ​ពេល​ណា ហើយ​យើង​សុទ្ធ​តែ​មិន​មាន​នរណា​ម្នាក់​ចាប់​អារម្មណ៍​ពេល​រៀប​ចេញ​ដំណើរ​សោះ ។ នោះ គឺ​ស្លឹក​ឈើ​ដែល​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ កាច់​សៀត​នឹង​ខោ​កូន​យុត្ត គឺតំណាង​អ្នក​ថែ​រក្សា​កូន​ស្ងួន​មិន​ឲ្យ​យំ​ស្រែក ឬ​ធ្វើ​រឿង​រំខាន​ដល់​ប៉ា​ម៉ាក់ និង​លោ​កតា ឬ​មួយ​ទៀត​ អាច​និយាយ​ថា ការពារ​ពី​ខ្មោច​ព្រាយ​បិសាច​ដែល​តាម​យាយី​ក្មេក​តូច​ៗ (ត្រង់​នេះ អំពី​រឿង​ស្លឹក​ឈើ ខ្ញុំ​មិន​សូវច្បាស់​ទេ​ នឹង​អធិប្បាយ​ពេល​ក្រោយ)

ខ្ញុំ​តែង​តែ​ដក់​ជាប់​រឿង​អបិយជំនឿ​ដែល​កើត​ចំពោះ​កូន​យុត្ត ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ចេញ​រឿង​មួយ​…

ប្រហែល​ជា​បាន២ ឬ​៣​គី​ឡូម៉ែត្រផុត​ក្រុង កូន​យុត្ត​ចាប់​ផ្ដើម​រសាប់​រសល់ រក​រឿង និង​យំ​ជា​ខ្លាំង ដែល​ធម្មតា​យើង​គិត​ថា កូន​ប្រាកដ​ជា​ក្ដៅ​ស្អុះ ឬ​មក​ពី​ម៉ាស៊ីន​​ត្រជាក់ ឬ​មក​ពី​អាអូន​ឃ្លានបបរ​ ព្រោះ​ទើប​បៅ​ទឹកដោះ​គោ​រួច​មួយ​សន្ទុះ​មុន​នេះ​សោះ ។ ភាព​មិន​ស្រួល​ខ្លួន​របស់​កូន ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​សម្រេច​ចិត្ត​ឈប់​ឡាន​នៅ​មុខ​កន្លែង​លក់​សាំង​របស់​មីង​ម្នាក់ ដើម្បី​សម្រួល​ដល់​ប្រពន្ធ​ខ្ញុំ​ មើល​កូន និង​បញ្ចុក​បបរ ខណៈ​អាអូន​មិន​ព្រម​បាត់​យំ​សោះ ។ ចំពោះ​ខ្ញុំ​វិញ គឺ​គិត​តែ​ពី​សួរ​រក​ស្លឹក​ឈើ តែ​គ្រប់​គ្នា​គ្មាន​បាន​យក​មក​ទេ ជ្រុះ​បាត់​ហើយ ។ ដោយ​គ្មាន​ហេតុ​ផល​សមរម្យ ខ្ញុំ​គិត​ថា​ប្រាកដ​ជា​មក​ពី​យើង​ភ្លេច​ស្លឹក​ឈើ​នោះ​ហើយ ។ សម្រួល​ឥរិយាបទ​មួយ​សន្ទុះ កូន​អន់​យំ ញ៉ាំ​បបរ​កិន​ដែល​លោកយាយ​ត្រៀម​ទុក​ឲ្យ ​បាន​ប៉ុន្មានម៉ាត់ ។

អ្វី​ដែល​យើង​កត់​សម្គាល់​នោះ គឺ​អ្នក​មីង​នោះ​បាន​ជួយ​យក​កង្ហា​ដាក់​ឲ្យ​ត្រជាក់ដ្បិត​ថ្ងៃ​ក្ដៅ​ខ្លាំង​ណាស់ ផ្ដល់​ទឹក​ជ្រលក់​កន្សែងជាដើម ។ ខ្ញុំ​គិត​ថា ប្រហែល​គេ​គ្មាន​ចិត្ត​ចង់​ឲ្យ​យើង​រំខាន​ការ​រកស៊ី​របស់​គេ​ទេ តែការ​គិត​បែរ​ជា​ផ្ទុយ​ស្រឡះ ។ កន្លះ​ម៉ោង​ក្រោយ អា​អូន​បាន​ធូរ​បន្តិច យើង​រៀបចំ​លា​អ្នក​មីង​ចិត្ត​ល្អ ហើយ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ប្រពន្ធ​ឲ្យ​កាច់​ស្លឹក​ឈើ​ថ្មី​ដាក់​ក្នុង​​ហោប៉ៅ​កូន​ផង ហើយ​សុំ​ពរ​ពី​មីង​នោះ​ផង មិន​ចឹង​យើង​គ្មាន​ក្ដី​សុខ​ទេ ចាំ​ដល់​ផ្ទះ​សុខ​សប្បាយ​យើង​ធ្វើ​សំណែន​បន្តិច​ជូន​គេ​ទៅ​វា​រួច​ហើយ ដ្បិត​គេ​នឹង​ជួយ​ថែ​រក្សា​កូន​យើង ណា​មួយ​យើង​បាន​ជ្រុល​បោះ​បង់​អ្នក​ជូន​ដំណើរ​ចាស់​តាម​ផ្លូវបាត់​ទៅ​ហើយ យើង​សុំ​ទោស​គេ​ព្រម​គ្នា ។

យើង​លា​អ្នក​មីង និង​បន្ត​ដំណើរ​យ៉ាង​សុខ​សប្បាយ អា​អូន​ក៏​មិន​សូវ​រក​រឿង​ខ្លាំង​ដូច​មុន ។ យើង​បាន​ទៅ​ដល់​ស្វាយ​ស៊ី​សុផុន ម៉ោង​៣​រសៀល តាម​ការ​គ្រោង​ទុក​របស់​ខ្ញុំ ។ ទៅ​ដល់​ផ្ទះ​ម៉ែ គ្រប់​គ្នា​សុទ្ធ​តែ រវល់​ព្រោះ​ម៉ែ​កំពុង​រៀប​ចំ​ផ្ទះ​ថ្មី និង​ត្រៀម​របស់​របរ​សម្រាប់​ពិធី​សូត្រមន្ត​ និង​រណ្ដាប់​សែន​ទេវតា​ឆ្នាំ​ថ្មី​ផង ។ ទោះ​យ៉ាង​ណា យើង​នៅ​តែ​សប្បាយ​រីករាយ ពិសេស​គឺ​ខ្ញុំ ព្រោះ​ខាន​មក​លេង​ផ្ទះម៉ែ​ពុក​យូរ​ក្រែល​ហើយ តាំង​ពី​មាន​កូន​មក ។

ល្ងាច​ឡើង ពេល​អាហារ​ពេល​ល្ងាច​យើង​ជួប​ជុំ​បង​ប្អូន ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្វើ​នូវ​អ្វី​ដូច​បាន​និយាយ​ពី​ថ្ងៃ ។ កូន​យុត្ត មិន​គេង​សោះ ព្រោះ​ណា​មួយ​ប្លែក​កន្លែង ណា​មួយ​មនុស្ស​អ៊ូអរ សំឡេង​រញ៉េរញ៉ៃ មិន​ដូច​ផ្ទះ​យាយតា​នៅ​កំពង់ថ្ម​ទេ សមាជិក​តិច​ស្ងាត់​ជ្រងំ ។ សំណែន​នោះ ក៏​រលត់​ធូប​អស់ សំឡេង​បង​ប្អូន​សាច់​ញាតិ​ក៏​ចុះ​ថមថយ កូន​យុត្ត​គេង​លក់​យ៉ាង​ស្រួល ខ្ញុំ​និង​ប្រពន្ធ​ក៏​អស់​កង្វល់​មួយ​អន្លើ​ដែរ ។

————-

នៅ​មាន​ត

មតិ 6

Filed under កំណត់​ត្រា​ខ្លី, Lifestyle